โรงพยาบาลเมนซิเคน: เมื่อการดูแลรักษาต้องสร้างผลกำไร การเข้าถึงพื้นที่ใกล้เคียงจึงต้องถูกลดทอนลง

คำตอบของ PdA Aargau ต่อบทความสองฉบับล่าสุดในหนังสือพิมพ์ Aargauer Zeitung ฉบับวันที่ 27 มิถุนายน 2026

การประกาศปิดโรงพยาบาลดูแลผู้ป่วยฉุกเฉินเมนซิเคนไม่ใช่แค่การตัดสินใจทางธุรกิจระดับภูมิภาคเท่านั้น แต่เป็นการแสดงให้เห็นถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อการดูแลสุขภาพถูกจัดการตามหลักการทางธุรกิจ สิ่งที่หมายถึงความปลอดภัยของทั้งภูมิภาคกลับกลายเป็นปัญหาในงบดุล สิ่งที่หมายถึงความใกล้ชิดสำหรับผู้ป่วยกลับกลายเป็นอัตราการใช้พื้นที่ที่ไม่เพียงพอในกลยุทธ์ด้านสถานที่ตั้ง และสิ่งที่หมายถึงงานประจำวัน ความรับผิดชอบ และความเชี่ยวชาญของพนักงานในที่สุดก็กลับกลายเป็นตำแหน่งที่ต้องถูกตัดออกไป

โรงพยาบาลเมนซิเคนโฆษณาด้วยสโลแกน “เราอยู่ใกล้คุณ” แต่ความใกล้ชิดนี้กำลังจะหายไป สำนักงานแพทย์ทั่วไป คลินิกผู้ป่วยนอก บริการรถพยาบาล และคลินิกแบบไม่ต้องนัดหมายที่เปิดให้บริการในเวลากลางวัน อาจมีความสำคัญ แต่สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถทดแทนโรงพยาบาลที่ให้การดูแลผู้ป่วยฉุกเฉินได้ ไม่สามารถทดแทนการดูแลผู้ป่วยในตลอด 24 ชั่วโมงได้ และไม่สามารถทดแทนความไว้วางใจที่คนในพื้นที่มีต่อการบริการทางการแพทย์ฉุกเฉิน ว่าในยามฉุกเฉินจะมีบริการมากกว่าแค่การส่งต่อให้ศูนย์อื่น

กรณีของเมนซิเคนไม่ควรถูกมองว่าเป็นเพียงการตัดสินใจผิดพลาดของกรรมการเพียงคนเดียว แต่สะท้อนให้เห็นถึงตรรกะที่ลึกซึ้งกว่านั้น ในระบบการดูแลสุขภาพในปัจจุบัน การดูแลไม่ได้ถูกวางแผนตามความต้องการของสังคมเพียงอย่างเดียว แต่ถูกกำหนดโดยกลุ่มวินิจฉัยโรค (DRGs) อัตราการครองเตียง การแข่งขันระหว่างสถานที่ ต้นทุนที่กดดัน และผลกำไรจากการดำเนินงาน โรงพยาบาลไม่จำเป็นต้องสร้างกำไรให้ผู้ถือหุ้นเอกชนเพื่อที่จะดำเนินงานตามหลักการทุนนิยม เพียงแค่ถูกบังคับให้ประพฤติตัวเหมือนธุรกิจก็เพียงพอแล้ว

นี่คือแก่นแท้ของแนวคิดมาร์กซ์อย่างแท้จริง คุณค่าในการใช้งานของโรงพยาบาลอยู่ที่ความพร้อมให้บริการเมื่อผู้คนต้องการ เช่น ในเวลากลางคืน วันหยุดสุดสัปดาห์ ในกรณีที่เกิดภาวะแทรกซ้อน เหตุฉุกเฉิน และความไม่แน่นอนต่างๆ อย่างไรก็ตาม คุณค่าทางเศรษฐกิจของโรงพยาบาลวัดจากจำนวนผู้ป่วยที่เรียกเก็บค่าบริการได้ อัตราการครองเตียง และรายได้ที่เพียงพอ สิ่งที่จำเป็นต่อสังคมอาจปรากฏเป็นความสูญเสียในบัญชีของสถาบันแต่ละแห่ง

ดังนั้น การนำคำว่า “เอกชน” และ “สาธารณะ” มาเปรียบเทียบกันอย่างง่ายๆ จึงไม่เพียงพอ การเชื่อว่าทุกอย่างจะดีขึ้นทันทีที่องค์กรนั้นกลายเป็นของรัฐอย่างเป็นทางการนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา โรงพยาบาลของรัฐหรือกึ่งรัฐสามารถดำเนินการได้ตามตรรกะเดียวกัน นั่นคือ ด้วยเป้าหมาย โครงการรัดเข็มขัด แรงกดดันด้านการแข่งขัน การจ้างงานภายนอก การลดค่าจ้าง และการปิดสาขา รัฐไม่ได้อยู่นอกเหนือเงื่อนไขเหล่านี้ และเป็นผู้มีส่วนร่วมในการกำหนดเงื่อนไขเหล่านั้นอย่างแข็งขัน

แม้ว่าพรรคการเมืองสายประชาธิปไตยสังคมนิยมหรือพรรคการเมืองสีเขียวจะเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยงานปกครองหรือบริหาร แต่ตรรกะนี้ก็ไม่ได้หายไปโดยอัตโนมัติ หากพวกเขานำภาษาของ “ข้อจำกัดเชิงวัตถุวิสัย” มาใช้ หากพวกเขามองการจัดหาบริการด้านสุขภาพเป็นเรื่องของต้นทุน และหากพวกเขาให้ความสำคัญกับตัวชี้วัดทางธุรกิจมากกว่าความต้องการของประชาชนและบุคลากร ในที่สุดพวกเขาก็จะบริหารระบบเดียวกัน เช่นนั้นแล้ว การดูแลสุขภาพก็จะไม่ได้ถูกวางแผนอย่างเป็นประชาธิปไตย แต่ถูกทำให้เป็นเหตุเป็นผลตามแนวทางทุนนิยม

ดังนั้น เมนซิเคนจึงไม่ได้เป็นเพียงตัวอย่างความล้มเหลวของโรงพยาบาลแห่งเดียวเท่านั้น เมนซิเคนแสดงให้เห็นถึงความล้มเหลวของนโยบายด้านสุขภาพที่บังคับให้ความรับผิดชอบของภาครัฐอยู่ในรูปแบบขององค์กรธุรกิจ ความรับผิดชอบตกอยู่กับสังคม การเงินเป็นเรื่องการเมือง และผลที่ตามมาส่งผลกระทบต่อพนักงานและประชาชน แต่การตัดสินใจต่างๆ กลับเกิดขึ้นตามตรรกะที่ท้ายที่สุดแล้วถามว่า: สถานที่แห่งนี้ยังทำกำไรได้อยู่หรือไม่?

เรื่องนี้โหดร้ายเป็นพิเศษในกรณีของพนักงาน พนักงาน 149 คนจากทั้งหมด 303 คนจะต้องตกงาน รวมถึงผู้ฝึกงานและนักศึกษาด้วย คนเหล่านี้ไม่ได้ทำให้โรงพยาบาลขาดทุน พวกเขาทำให้โรงพยาบาลดำเนินต่อไปได้ พวกเขาทำงานเป็นกะ ดูแลผู้ป่วย เลี้ยงดูครอบครัว รับมือกับเหตุฉุกเฉิน ทำอาหาร ทำความสะอาด จัดระเบียบ ให้การดูแล บันทึกข้อมูล และฝึกอบรมผู้อื่น ผู้ที่กำลังจะถูกเลิกจ้างไม่สามารถพูดถึง “การปรับโครงสร้าง” ราวกับว่าเป็นเพียงปัญหาเชิงโครงสร้างทางเทคนิคเท่านั้น นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับเส้นทางอาชีพ ความเชี่ยวชาญ การฝึกอบรม และแผนชีวิต

สาขาอาร์กาวของพรรคแรงงาน (PdA) ยืนหยัดเคียงข้างพนักงาน ผู้ฝึกงาน นักศึกษา และประชาชนในเขตวินเนนทัล เราสนับสนุนข้อเรียกร้องในการปรึกษาหารืออย่างแท้จริง ความโปร่งใสเกี่ยวกับทางเลือกที่ได้รับการพิจารณา และแผนงานทางสังคมที่สมควรแก่ชื่อ การปรึกษาหารือไม่ควรเป็นเพียงส่วนประกอบที่สุภาพของการลดขนาดองค์กรที่ได้ตัดสินใจไปแล้ว ข้อเสนอของพนักงานและตัวแทนของพวกเขาต้องได้รับการพิจารณาอย่างจริงจังก่อนที่จะมีการเลิกจ้างใดๆ

แต่แผนทางสังคมเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ มันอาจบรรเทาผลกระทบได้ แต่ไม่สามารถขจัดสาเหตุได้ สาเหตุอยู่ที่นโยบายด้านการดูแลสุขภาพที่ทำให้การดูแลอยู่ภายใต้แรงกดดันจากจำนวนผู้ป่วย การจ่ายเงินแบบเหมาจ่าย การแข่งขันระหว่างสถานที่ และการบัญชีต้นทุน การดูแลสุขภาพไม่ควรถูกมองว่าเป็นสินค้า โรงพยาบาลไม่ใช่สำนักงานสาขา ผู้ป่วยไม่ใช่ลูกค้า การพยาบาล บริการทางการแพทย์ฉุกเฉิน และยา ไม่ใช่สินค้าที่สามารถลดขนาดลงได้หากไม่ทำกำไรเพียงพอในสถานที่นั้นๆ

สิ่งที่จำเป็นไม่ใช่ความหวังอันไร้เดียงสาที่ว่ารัฐจะเป็นผู้แก้ปัญหาที่เป็นกลาง สิ่งที่จำเป็นคือการควบคุมด้านการดูแลสุขภาพอย่างเป็นประชาธิปไตยจากระดับล่างขึ้นบน โดยพนักงาน สหภาพแรงงาน ผู้ป่วย ชุมชน และประชาชนทั่วไป คำถามไม่ควรเป็น: สถานที่ใดทำกำไรได้มากที่สุด? คำถามที่ควรเป็น: ประชากรต้องการการดูแลแบบใด พนักงานต้องการสภาพการทำงานแบบใด และสังคมจะจัดหาทรัพยากรที่จำเป็นได้อย่างไร?

ระบบสาธารณสุขที่แท้จริงไม่ได้หมายความเพียงแค่การที่รัฐเป็นเจ้าของเท่านั้น แต่หมายถึงการถอดระบบนั้นออกจากตรรกะของตลาดและการแข่งขัน หมายถึงการวางแผนโดยยึดความต้องการเป็นหลักมากกว่าจำนวนผู้ป่วย หมายถึงการควบคุมโดยผู้ที่ทำงานในด้านสาธารณสุขและพึ่งพาบริการเหล่านั้น หมายถึงการฝึกอบรม ระดับบุคลากร บริการฉุกเฉิน การดูแลผู้ป่วยเฉียบพลัน และการเข้าถึงบริการในระดับภูมิภาค ไม่ได้ถูกมองว่าเป็นเพียงประเด็นด้านต้นทุน แต่เป็นความจำเป็นของสังคม

เมนซิเคนอธิบายถึงสิ่งที่กำลังเป็นปัญหา: หากการอยู่ใกล้ชิดกันไม่ก่อให้เกิดผลกำไร ก็จะถูกกำจัดออกไป หากการพร้อมให้บริการตลอดเวลาทำให้เกิดค่าใช้จ่าย ก็จะถูกลดลง หากพนักงานไม่เหมาะสมกับสมการอีกต่อไป พวกเขาก็จะถูกเลิกจ้าง การต่อต้านของเรามุ่งเป้าไปที่ตรรกะนี้โดยตรง

สุขภาพไม่ใช่สินค้า การดูแลสุขภาพไม่ใช่ธุรกิจ แต่ในระบบทุนนิยม กลับถูกปฏิบัติเช่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้กระทั่งเมื่อรัฐเข้ามาเกี่ยวข้อง ดังนั้น เราจึงไม่เพียงต้องการรูปแบบการเป็นเจ้าของที่แตกต่างออกไปเท่านั้น แต่ยังต้องการคำถามเรื่องอำนาจที่แตกต่างออกไปด้วย นั่นคือ ใครเป็นผู้ตัดสินใจเกี่ยวกับการจัดหาการดูแลสุขภาพ งบดุล คณะกรรมการบริหาร และการแข่งขันระหว่างสถานพยาบาล หรือประชาชนที่ต้องการและให้บริการด้านการดูแลสุขภาพในทุกๆ วัน?

โดมินิค ชรอตต์
พรรคแรงงานอาร์เกา